Siedzę sobie z Mickiewiczem...

... i uczę się jego "Ody do młodości", co ciężko mi idzie, ale nie poddaję się. Wolę to niż powrót do zadań z fizyki, które niedawno skończyłam rozwiązywać. Jeszcze tylko dziewięć miesięcy z tym przedmiotem i będę mogła spalić zeszyty.
A jutro pobudka o piątej rano, herbata zrobiona przez Tatę i godzinne słuchanie pewnego radia, w którym na pewno będzie leciała "Warszawa" T. Love. Potem pójdę na przystanek, nie zobaczę Ciebie z przyczyn wyższych, ale mam nadzieję, że po południu wsiądę z Tobą w samochód i pozwolę się gdzieś wywieść. Nie będziesz się już męczył o kulach, tak jak wczoraj, kiedy mimo to było mi z Tobą najmilej, zepsute nerwy gdzieś uleciały, a moje usta pozbyły się dotkliwego braku Twoich ust.
Byłeś mój, znów cały i jedyny, taki ciepły jak grzejnik zimą i powtarzający ciągle, że tęskniłeś.

***

Zaczynam być coraz bardziej rozdrażniona i szkoda, że to zapowiedź kolejnego potwierdzenia, że jestem kobietą. Muszę odstawić kawę, żeby potem nie cierpieć, muszę wychodzić obronną ręką ze wszystkich starć i nie prowokować następnych.
Pełen relaks.    
Pełen spokój.
Jest dobrze, bo to, co ma się układać, zachwiało się tylko chwilowo, ale moja upartość i słodkie przekupstwo podziałało. Lubię siebie za to, że gdy trzeba idę w zaparte i znów się opłaciło. Zawsze mogło być gorzej.

***

Chyba prócz teraźniejszości zacznę analizować także przeszłość i zrobię się wyjątkowo pamiętliwa.

J.