Nie mam na imię Odette. To prawdziwe też nie zaczyna się na O. Powiedzmy, że to takie alter ego, lepsze odbicie mojego charakteru, chociaż nie jest mi z nim źle. Nie jestem także "jakkażda". Całe sformułowanie zaczerpnęłam z książki Erica Emmanuela Schmitta. Może ktoś czytał, a jeśli nie, to polecam.
No i cóż...
Piszę już w kolejnym miejscu i sama nie wiem dlaczego. Może tamto już mi się znudziło, ale to pewnie chwilowe. Będę tu, tam i może jeszcze gdzieś. Takie życie. Nałóg zwany pisaniem należy zaspokajać, a że doświadczyłam już miesięcznej przymusowej przerwy, to dziękuję za następną.
Broń Boże, nie uważam się za pisarkę na miarę Grocholi, Gretkowskiej czy Sowy, ale czynię pewne starania, by ktoś kiedyś o mnie usłyszał. Może w dobie papierowych książek przyjmujących coraz częściej formę elektroniczną uda mi się coś osiągnąć, ale póki co mam dostęp do blogów czy do czegokolwiek innego i to mi wystarcza.
Czasem przeczytacie tu o moim życiu, chociaż nie lubię o nim pisać. Innym razem zamieszczę tu opowiadanie, jeśli takowe powstanie, a innym razem walnę dłonią w klawiaturę i będziecie mieli zagwozdkę, co autor miał na myśli.
Szeroko pojęta krytyka mile widziana, ale nie klnijcie tylko, bo mogę się założyć, że chwilami potrafię bardziej.
J.
;) pisząc bloga nie trzeba pisać o swoim życiu jak w pamiętniku :) ja nie staram się nie opisywać swoich dni... bo sobie myślę, kto to zechce przeczytać? :P
OdpowiedzUsuńMamy widzę trochę wspólnego :) też marzę o napisaniu książki :) myślę o tym od lat, ale jeszcze się nie odważyłam... Też lubię kawę i perfumy i nie lubię przeklinania :) też kiedyś usłyszałam, że mam w sobie żal do świata... ale wiesz co... pff... kto może o mnie coś wiedzieć? :) Sama wiem lepiej :) przynajmniej to :)
Acha :) i powodzenia w pisaniu... i radości z tego :)
OdpowiedzUsuńAcha :) i rudy jest świetny... wiem, bo mam... ale rzeczywiście potem kolor swój już nie swój... choć może to różnie bywa :P
OdpowiedzUsuń